چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن

و فکر کن که چه تنهاست، اگرکه ماهی کوچک دچار آبی بیکران دریا باشد. چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم محتاج برادران و خویشان نشوم بی منت خلق خود مرا روزی ده تا از در تو بر در ایشان نشوم چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

بودن یا نبودن ؟ مسئله این است !آیا شریفتر آن است که ضربات و لطمات روزگار نامساعد را متحمل شویم ویا آنکه سلاح نبرد به دست گرفته با انبوه مشکلات بجنگیم تا آن ناگواری هارا از میان برداریم ؟ مردن ... خفتن ... همین و بس ؟اگر خواب مرگ درد های قلب ما و هزاران آلام دیگر را که طبیعت بر جسم ما مستولی می کند پایان بخشد غایتی است که بایستی البته البته آرزومند آن بود . مردن ... خفتن ... خفتن و شاید خواب دیدن . آه مانع همین جاست . در آن زمان که این کالبد خاکی را بدور انداخته باشیم ، درآن خواب مرگ ، شاید رویا های ناگواری ببینیم !ترس از همین رویا هاست که مارا به تامل وا می دارد و همین گونه ملاحظات است که عمر مصیبت و سختی را اینقدر طولانی میکند.زیرا اگر شخص یقین داشته باشد که با یک خنجر برهنه می تواند خود را آسوده کند کیست که در مقابل لطمه ها و خفتهای زمانه ، ظلم ظالمان ، تفرعن مرد متکبر ، آلام عشق مردود ، درنگ های دیوانی ، وقاحت منصب داران و تحقیر هایی که لایقان صبور از دست نالایقان می بینند ، تن به تحمل درد دهد؟کیست که حاضر به بردن این بارها باشد ، و بخواهد که در زیر فشار زندگانی پر ملال پیوسته ناله و شکایت کند و عرق بریزد؟ چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

هر که دلارام دید از دلش آرام رفتچشم ندارد خلاص هر که در این دام رفتیاد تو میرفت و ما عاشق و بیدل بدیمپرده برانداختی کار به اتمام رفتماه نتابد به روز چیست که در خانه تافتسرو نروید به بام کیست که بر بام رفتمشعلهای برفروخت پرتو خورشید عشقخرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفتعارف مجموع را در پس دیوار صبرطاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفتگر به همه عمر خویش با تو برآرم دمیحاصل عمر آن دمست باقی ایام رفتهر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوختآخر عمر از جهان چون برود خام رفتما قدم از سر کنیم در طلب دوستانراه به جایی نَبُرد هر که به اَقدام رفتهمت سعدی به عشق میل نکردی ولیمی چو فرو شد به کام عقل به ناکام رفت چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

جان فدای قدم نادره مردانی باد که کم و بیش نگردند به هر بیش و کمی چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...

A simple experiment to demonstrate the ideomotor effect is to allow a hand-held pendulum to hover over a sheet of paper. The paper has words such as "yes", "no", and "maybe" printed on it. Small movements in the hand, in response to questions, can cause the pendulum to move towards the words on the paper. This technique has been used for experiments in extrasensory perception, lie detection, and ouija boards. This type of experiment was used by Kreskin[16] and has also been used by illusionists such as Derren Brown.

چه حکایت از فراقت که نداشتم ولیکن...